زینبِ جدیدی که داری نقال میشی. دوسِت دارم دختر. برو جلو که حالم با این اتفاق خیلی خوبه. امروز همون زینبی بودی که خوشحالم میکنه. امروز جسور بودی، امروز شجاع بودی، امروز عاشق بودی، امروز مهربون بودی، امروز روراست و آزاد بودی. امروز رها بودی. امروز پر از نور و امید و رنگ بودی. امروز همون زینبی بودی که واقعا هستی. برو جلو که پشتم.
خدایا من رو از اون دست آدم هایی قرار بده که دنیارو رنگی کنیم. نه سیاه.
بعد از دو روز مرخصی اومدم کلید هارو از همکارم بگیرم، دیدم همکار روستاییم که در دو روز جام اومده بود، همه کتاب هامو جا زده توی قفسه ها و کل کتاب ها و قفسه هارو مرتب کرده. عشق کردم. خدایا شکرت که آدم های خوب وجود دارن.
روزی صد بار به خودم می بالم که اینستاگرام و توییتر و ایکس و هزار کوفت دیگه که به قول یه دوستی در بهترین حالت یه مجله ی زردن رو ندارم.
یه کلیپ از کار فرهنگیکه با بچه های قشنگم، روز پنجشنبه توی کتابخونه انجام دادم رو درست میکنم و ادیت میکنم و منتشر می کنم و بعدش میشینم صد بار از اول نگاهش میکنم. اگه این علاقه و عشق من به این شغل نیست پسچیه؟ دلم غنج میره برا تک تک نگاه های معصوم بچه های کتابخونه. وقتی میان کتابخونه از شوق دلم غنج میره.
با این بارون و این بویی که ۷ صبح توی کوچه ها پیچیده، مگه میشه عاشق پاییز نبود؟
زینب هستم. ۳۰ سالمه. کتابدار یه کتابخونه باصفا و دوست داشتنی هستم توی یه شهر کوهستانی. اینجا احساسم رو راجع به بعضی روزمرگی هام، اتفاقات خاص، تک تک کتاب هایی که می خونم و بعضا سریال و فیلم هایی که میبینم، و خاطرات شغل جذابم میگم.