چند روزی بود هیچ کتابی در دسترسم نبود و دو سه روزی بود که سفر بودم!هر چند این ها هیچ توجیه های خوبی نیست برای تنبلی کردن و کتاب نخوندن!در هر صورت دیروز به میمنت و مبارکی عضویتم رو در کتابخانه ی عمومی تمدید کردم و سه تا کتاب ِ جان امانت گرفتم.یکی از این کتاب ها اتاقی از آن خود است به قلم ویرجینیا وولف.
از اون دست کتاب هایی بود که قطعا با یک بار خوندن نمیشه راضی شد.دروغ چرا،برای اولین بار که برش داشتم تا بخونم،تا صفحه های تقریبا 40-50 چیزی دستگیرم نشد و هنوز دوستش نداشتم.فلذا از اول دوباره شروع کردم به خوندن و اینبار کمی تا قسمتی! دوستش داشتم.قبل تر ها هم در وبلاگ امروز لی لی چی می خونه خونده بودم که لی لی هم کتاب خانم دالووی رو از ویرجینیا وولف وقتی برای اولین بار خونده بود تا حدودی سردرگم بود و چند سال بعد بازهم شروع به خوندش کرد.
این کتاب در قالب نقد فمنیستی بود.جزو شاهکار های ادبی هست به دلایل بسیاری.اما راستش اونچنان که انتظارش رو داشتم برام لذتبخش نبود.اما زندگی ویرجینیا وولف اونقدر برام عجیب هست که تصمیم دارم بقیه آثارش رو هم بخونم.
+ نشر نیلوفر
+ ترجمه صفورا نور بخش